Παρασκευή, Οκτωβρίου 03, 2008

Χόρευε και μη ερεύνα

Είπαν ότι θα έβγαινε στις 21:30, αλλά (ίσως επειδή τα σύννεφα καραδοκούν) τα φώτα σβήνουν λίγα λεπτά νωρίτερα. Βγαίνει. Εκεί που μέχρι πριν από κάποια χρόνια θα υπήρχε το εκτυφλωτικό φως της σκηνής και από κάτω σκοτάδι, τώρα πια το σκοτάδι αντιστέκεται, καθώς βάφεται μπλε από τις κάμερες και τα κινητά που το φωτίζουν για να αιχμαλωτίσουν μέσα τους λίγο φως. Αν το «περιβόλι της Παναγιάς» τον τελευταίο καιρό περνά δύσκολες ώρες, το ΟΑΚΑ μετατρέπεται απόψε σε «περιβόλι της Μαντόνα», ένα περιβόλι όχι απαραίτητα λιγότερο λατρευτικό. Κι αν όλοι συμφωνούν ότι η Μαντόνα είναι πρώτα και κύρια εικόνα, το σώμα και το αίμα της εικόνας της λαμβάνεται, τρώγεται και κοινωνείται στις δεκάδες χιλιάδες οθόνες του κοινού.
Αν η Μαντόνα είναι μια Σίντι Λόπερ που άντεξε, επειδή μεταλλάχθηκε εγκαίρως σε Μαντόνα, πριν ξεχαστεί ως μια ακόμα Μαντόνα, στα καθ' ημάς η Μαντόνα είναι μια Ρούλα Κορομηλά που άντεξε και μπορεί να κάνει στα πενήντα της σχοινάκι χωρίς να φαίνεται ως κιτς τραγέλαφος, ενώ το σόου της είναι βγαλμένο από την πιο υγρή φαντασίωση του Στέφανο Σαρτίνι και σύσσωμου του ελληνικού σταρ σίστεμ της πεντάρας. Κι όπως η Μαντόνα δεν γερνά, τα παλιά της τραγούδια πειράζονται για να βρουν το ελιξήριο της διαρκούς νεότητας.
Στην πιο μελωδική ίσως στιγμή της βραδιάς, ακούγεται το «Here comes the rain again» των Eurythmics, ενώ μέσα στα βίντεο της σκηνής αρχίζει να βρέχει. Η βραδιά όμως δεν ανήκει στη μελωδία αλλά στα θηριώδη μπιτ, σε έναν σχεδόν δίωρο non stop οργασμό του ρυθμού. Η εικονική βροχή πέφτει, η αληθινή τελικά όχι.
Ό,τι αληθινά εικονικό και ό,τι εικονικά αληθινό απόψε διαδραματίζεται μόνο επί σκηνής.
Η Μαντόνα είναι η Μαντόνα επειδή είναι η Μαντόνα.
Χόρευε και μη ερεύνα.
(Κείμενο γραμμένο για το «Exodos»)

11 Comments:

At 10/03/2008 04:59:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Μπράβο! Πάντα έλεγα οτι η Μαντόνα και η Αλίκη Βουγιουκλάκη είναι κακέκτυπα της Ρούλας Κορομηλά: Ατάλαντες, άφωνες, γατούλες και βεβαίως ξανθιές...

Βέβαια, η Μαντόνα σώζεται από την "μεταφυσική" - προοδευτική της προσπάθεια - αν και πολύ καμπάλα έχει πέσει...

Ένας φίλος

Υ.Γ. Φυσικά δεν υπήρχε περίπτωση να πάω να τη δώ. Ειδικά με αυτό το συνοθύλευμα του εγχώριου μερσεντέ-καγιέν λαμέ κιτς που έσπευσε, μη γνωρίζοντας κανένα άλλο είδος καλύτερης μουσικής...

 
At 10/03/2008 06:52:00 μ.μ., Anonymous visitor said...

όποιος ήθελε να πάει να δει το show και να την ακούσει καλώς έπραξε. Η Madonna και ότι συνοδεύει την περσόνα της από τη βιομηχανία του θεάματος, αποτελεί σήμα κατατεθέν για πολλούς θαυμαστές της ανά την υφήλιο & για περισσότερες της μιας γενιάς. Τα υπόλοιπα διαβάζονται ως φλυαρία δίχως ψυχαγωγικό απόθεμα.

 
At 10/03/2008 07:20:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Όποιος ήθελε να πάει να δει το show και να την ακούσει -εμού συμπεριλαμβανομένου- ασφαλώς και έπραξε καλώς.
Από κει και πέρα και όποιος θέλει να σχολιάσει αυτό που είδε και αυτό που θεωρεί ότι είναι η Μαντόνα -εμού συμπεριλαμβανομένου- πάλι νομίζω ότι καλώς πράττει.
Τέλος η έλλειψη «ψυχαγωγικού αποθέματος» του κειμένου θα με στενoχωρούσε αν το κείμενο είχε ψυχαγωγικές φιλοδοξίες.

 
At 10/03/2008 07:26:00 μ.μ., Blogger Rodia said...

Το... αντίπαλον δέος εδώ :)

 
At 10/03/2008 08:19:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Καμία ψυχαγωγική φιλοδοξία βεβαίως - ευχαριστώ old boy... :-)
Και φυσικά όποιος ήθελε να πάει, έπραξε καλώς... Κι εγώ, αν ήταν εφικτό να "τηλεμεταφερθώ", θα είχα την περιέργεια να τη δώ. Άλλο η κριτική - και ιδίως η άρνηση ταύτισης με το εγχώριο σκυλο-κιτς.

Τώρα, η κριτική μου αγαπητη rodia, δεν είναι βεβαίως γιατί η Μαντόνα δεν ακολουθεί το ποιοτικό δρόμο της jazz - τις ρίζες της οποίας τόσο ωραία μας παραθέτετε. Η (καλλιτεχνική) κριτική μου έχει ως μέτρο σύγκρισης τους ομόλογους της στη μαζική διασκέδαση - που όμως μπορεί ωραιότατα να είναι ταλαντούχα και ποιοτική.
Η Μαντόνα είναι της γενιάς μου - και δεν θα τη συγκρίνω καν με "ιερά τέρατα", τύπου Marvin Gaye, Peter Gabriel ή Bryan Ferry. Δεν έχει παρουσιάσει ποτέ, κατά την άποψη μου, ενδιαφέρουσα μουσική. Προσωπικά μου άρεσαν μόνο δυό της κομμάτια, το "Into the Groove" και εκείνο που της είχε γράψει ο Lenny Kravitz. Να αυτός ο τελευταίος, ας πούμε είναι πολύ πιο ενδιαφέρων. Για να μη μιλήσω για τον απόλυτο ποπ ομόλογο της στη Βρετανία , τον George Michael, που υπήρξε - αν μη τι άλλο - εξαιρετικός συνθέτης, στην ώριμη εποχή του...

 
At 10/03/2008 08:22:00 μ.μ., Anonymous Κ.Κ.Μοίρης said...

δεν ήμουν εκεί , άποψη δεν έχω , πλην με ιντριγκάρατε με τις "υγρές φαντασιώσεις του Στέφανο Σαρτίνι"

Bravo oldboy !

 
At 10/03/2008 08:33:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

KK Moίρη, σε ξέστρωτα σεντόνια σας άφησα, σε υγρές φαντασιώσεις σας βρίσκω. Θα έλεγα ότι θα μας παρεξηγήσουν, αλλά δεν κάνω πια τέτοια αστεία, αφού είμαι σεσημασμένος ομοφοβικός και ό,τι γράφω περνάει από χολομικροσκόπιο. Τέλος το λινκ με τις φωτογραφίες του γέροντα πατέρα που έχετε σε ένα από τα τελευταίο σας ποστ, είναι μάλλον το καλύτερο πράγμα που έχω δει τον τελευταίο καιρό διαδικτυακά και εξωδιαδικτυακά.

 
At 10/05/2008 10:09:00 π.μ., Blogger lazinio said...

god bless madona

 
At 10/05/2008 01:10:00 μ.μ., Blogger Αγόρης Daliκέρογλου said...

Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.

 
At 10/05/2008 03:48:00 μ.μ., Anonymous in love said...

God, you 're beautiful.

 
At 10/17/2008 03:55:00 μ.μ., Anonymous theorema said...

Και για τη φιλενάδα της τη Britney ούτε κουβέντα? :-)
Κάπου εκεί δεν ήταν κι αυτή?

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home