Σάββατο, Ιουνίου 10, 2006

Αναμφίβολα

Σε ένα πολύ ενδιαφέρον ποστ, στο οποίο ο ΑΝemoς υποστηρίζει ότι οφείλουμε να παίρνουμε θέση για όσα συμβαίνουν καθημερινά γύρω μας ειδάλλως μια μέρα θα μας πάρει κι εμάς η μπάλλα, παρατίθεται και η εξής φράση από το βιβλίο «Πόλεμος και Ειρήνη» του καθηγητή κοινωνιολογίας Κωνσταντίνου Τσουκαλά: «το μέλλον έγκειται, στον τρόπο με τον οποίο αντιδρούμε σε αυτό που συμβαίνει, στον τρόπο με τον οποίο μεταφράζουμε την αμφιβολία μας σε αλήθεια. Αν επιθυμούμε να γίνουμε κύριοι του μέλλοντός μας, πρέπει πάντοτε να θέτουμε το ζήτημα του σήμερα».
Καθώς πρόκειται για απόσπασμα, είναι πιθανόν ο Τσουκαλάς να εννοεί κάτι άλλο από αυτό που νομίζω, αλλά ούτως ή άλλως με κέντρισαν τα λόγια αυτά καθαυτά, αποκομμένα από τα συμφραζόμενά τους.
Θέλω λοιπόν να πω, ότι η ιδιοσυγκρασία μου μού υπαγορεύει να μην μεταφράζω την αμφιβολία μου σε αλήθεια, αλλά, αντίθετα, την αλήθεια μου σε αμφιβολία.
Το να αμφιβάλλω είναι σημαντικό τμήμα της δικής μου αλήθειας, αμφιβάλλοντας είμαι πιο αληθινός. Αναμφίβολα.
Ή μήπως όχι;

20 Comments:

At 6/10/2006 04:54:00 μ.μ., Blogger skata said...

Αντί να βλέπεις τον Κράουτς να μάθεις λίγη μπάλα κάθεσαι και ποστάρεις.

 
At 6/10/2006 05:12:00 μ.μ., Blogger Σύλβια Ο. said...

Ναι, να παίρνεις θέση. Αλλά πρώτα να ακούς τι σου λένε οι άλλοι. Πρέπει να μιλάς όταν διαθέσεις χρόνο να τους ακούσεις πρώτα. Εγώ δεν τα καταφέρνω πάντα. (Προς το παρόν.)

 
At 6/10/2006 05:14:00 μ.μ., Blogger Σύλβια Ο. said...

Και πάντα να αμφιβάλλω: θα με αφήσει να περάσω το παρόν ή δεν θα με αφήσει; Οπότε πρέπει να περιμένω να μου δοθεί μία άλλη ευκαιρία.

 
At 6/10/2006 05:22:00 μ.μ., Blogger Σύλβια Ο. said...

Όταν σε κομματιάζει το πένθος ότι ο Αλάριχος θα πεθάνει, καλό είναι να υπάρχει ένας Σίγκελ που θα σου πει ότι όλα θα πάνε καλά. Και στο θάνατο να αφεθείς αντί να παλεύεις να κρατηθείς στην επιφάνεια, δεν έχει νόημα. Ο βυθός έχει κοράλια που αν δεν βυθιστείς δεν θα τα δεις.

 
At 6/10/2006 05:27:00 μ.μ., Blogger Σύλβια Ο. said...

Ναι, πρέπει να το ομολογήσω, είμαι μανιοκαταθληπτική. Ευχαριστώ που το κατάλαβες.

 
At 6/10/2006 05:30:00 μ.μ., Blogger Σύλβια Ο. said...

Εσύ;

 
At 6/10/2006 05:31:00 μ.μ., Blogger το καλοκαιρινό said...

Πηδώντας από μήπως σε ίσως κι από ερωτηματικό σ’ ερωτηματικό φτάνεις στην αλήθεια; (πάλι ερωτηματικό.)

 
At 6/10/2006 05:44:00 μ.μ., Blogger Rodia said...

Το λέει και το άσμα: «αμφιβολίεεεες τρελέεεες»!!

:-)

 
At 6/10/2006 07:18:00 μ.μ., Blogger philos said...

ΕΝ ΟΙΔΑ, ΟΤΙ ΟΥΔΕΝ ΟΙΔΑ.
Άρα είμαι γεμάτος από ερωτήσεις για όλα και ειδικά για αυτά που έχω την εντύπωση ότι γνωρίζω!
Συμφωνώ (όχι όμως αναμφίβολα) με την συλλογιστική του old boy.
Πίσω στη ΝΕΤ, τώρα!

 
At 6/10/2006 07:22:00 μ.μ., Blogger ANemos said...

Η ρήση που παραθέτεις –και παρατίθεται από τον Κ. Τσουκαλά, τον οποίο …παρέθεσα!- ανήκει στον Φουκώ.
Και όντως έχει σημασία να διαβαστούν και τα υπόλοιπα της εισαγωγής του Κ.Τσ. Σε αυτήν ο συγγραφέας, επί της ουσίας, θεωρεί ως εκ των ουκ άνευ απαραίτητη για την ερμηνεία των όποιων φαινομένων, την Αμφιβολία και την αποδοχή των Αντιφάσεων. Εκεί που μέχρι χθες ο άνθρωπος ξεκινούσε από τις βεβαιότητες, τις «απλές αλήθειες» και τα δόγματα –για να καταλήξει στην πλήρη διάψευση, την αυτοαναίρεση και τη σύγχυση, στην πλήρη αδυναμία του να ερμηνεύσει τον καιρό του- τόσο ο Φουκώ (φιλοσοφικά) όσο και ο Τσουκαλάς (κοινωνιολογικά) προτείνουν την πλήρη αντιστροφή του τρόπου με τον οποίο κοιτάζουμε τον κόσμο.
Μέσα από έναν τέτοιο τρόπο σκέψης, είναι ευνόητο, πως «η μετάφραση της αμφιβολίας σε αλήθεια» δεν μπορεί σε καμιά περίπτωση να θεωρηθεί τελική. Η πολυπλοκότητα της εποχής μας δεν επιτρέπει κάτι τέτοιο. Η αποκρυστάλλωση της αμφιβολίας σε αλήθεια μπορεί να είναι μόνο συγκυριακή και ο μοναδικός σκοπός της, πέραν ενός εφήμερου καθησυχασμού της ψηχής, είναι να γεννήσει τη νέα αμφιβολία.
Σε τελική ανάλυση, όπως τουλάχιστον το εκλαμβάνω εγώ, η αμφιβολία είναι η μόνη «σταθερά» που διαθέτουμε και ο μόνος τρόπος να πορευτούμε στο αύριο.
Αυθεντικές ερμηνείες δεν υπάρχουν και δεν πρόκειται –ευτυχώς- να ξαναϋπάρξουν. Αναμφίβολα!!!

 
At 6/11/2006 01:41:00 π.μ., Blogger lazopolis said...

Για να είμαστε κύριοι του μέλλοντος, λοιπόν, θα πρέπει να μεταφράζουμε την αμφιβολία μας σε αλήθεια. Βεβαίως, αυτός ο μπούσουλας έχει αμφίβολη αξία (εν αρχή ην η αμφιβολία) και ίσως να μην είναι και τόσο καλή ιδέα τελικά. Όμως προκειμένου να αποκτήσουμε το ψυχολογικό τονωτικό που χρειαζόμαστε ώστε να κατορθώσουμε να στήσουμε ένα οποιοδήποτε ιδεολογικό υπόστρωμα που με τη σειρά του θα μας επιτρέψει (επιτέλους) να δράσουμε, οφείλουμε, μάλλον, να μετατρέψουμε την αμφιβολία μας (οτι η μετατροπή της αμφιβολίας σε αλήθεια είναι ένα αποτελεσματικό δόγμα) σε αλήθεια. Αυτή η δεύτερης τάξης μετατροπή είναι, βεβαίως, αμφίβολης αξίας, με τη σειρά της, ειδικά σε ένα κόσμο με το βαθμό της πολυπλοκότητας που έχει ο δικός μας, και θα μπαίναμε στον πειρασμό να προτείνουμε την πλήρη αντιστροφή του τρόπου με τον οποίον κοιτάζουμε το πρόβλημα. Αλλά, ακριβώς σ'αυτό το σημείο, ο συνεπής εαυτός μας μας υπενθυμίζει οτι μπορούμε να μετατρέψουμε την (τρίτης τάξης) αμφιβολία μας αυτή σε αλήθεια, αγνοώντας, μάλιστα, κάθε περεταίρω αμφιβολία, μια και έχουμε ήδη αποδεχθεί την πιθανότητα να είμαστε όντα αντιφατικά. Για τον ίδιο ακριβώς λόγο, ο ίδιος συνεπής εαυτός μας μας επισημαίνει οτι, αν τα πράγματα σκουρύνουν πολύ, μπορούμε πάντα να αμφιβάλλουμε για όλα τα παραπάνω (κατάσταση που είναι πάντα αντιστρέψιμη χάρη στο χρυσό κανόνα της μετατροπής της αμφιβολίας σε αλήθεια) και να αρνηθούμε τελικά την επικείμενη, διατεταγμένη αφισοκόλληση.

Τελικά, όλη μας η δράση (ή η μή-δράση) εκπορεύεται από αποφάνσεις συναισθηματικού χαρακτήρα που ισορροπούν εντός μας σφυρηλατημένες βιαίως από ένα ανεξέλεγξτο παρελθόν. Η αλήθεια, και το συνακόλουθο ερμηνευτικό μας σχήμα εξυπυρετούν άλλες, διανοητικού τύπου ανάγκες. Για αυτό και οι πιο brutal τύποι ανάμεσά μας δεν πολυενδιαφέρονται για τη θεωρητική συνέπεια αυτού του ερμηνευτικού σχήματος.

Old Boy μπορεί πάντα, φαντάζομαι, κανείς να δρά παρ'ότι βρίσκεται σε κατάσταση αμφιβολίας, όπως εκείνος ο ήρωας του Τσίρκα.

 
At 6/11/2006 03:35:00 π.μ., Blogger Old Boy said...

Σύλβια Ο, είμαι απλά καταθλιπτικός.
Άνεμε, θα πρέπει πράγματι να το διαβάσω το βιβλίο, αν θέλω να βγάλω ένα ολοκληρωμένο συμπέρασμα.
Lazopolis, απορώ πως δεν ζαλίζεσαι μ' αυτά που γράφεις :) Πάντως, χωρίς να ξέρω για ποιόν ήρωα του Τσίρκα μιλάς, ναι, μπορεί κανείς και να δρα αμφιβάλλοντας. Με λιγότερο ενθουσιασμό ίσως. Ή με δεύτερες σκέψεις αμέσως μετά τη δράση του.

 
At 6/11/2006 11:31:00 π.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

"Θέλω λοιπόν να πω, ότι η ιδιοσυγκρασία μου μού υπαγορεύει να μην μεταφράζω την αμφιβολία μου σε αλήθεια, αλλά, αντίθετα, την αλήθεια μου σε αμφιβολία."
ΠΟΛΥ ΚΑΛΟ.
Πολλές στιγμές τα συναισθηματα μου ξεπερνουν την ικανοτητα μου να τα αποτυπωσω λεκτικα,όπως τώρα γι αυτη τη σκεψη του oldboy
με την οποια ταυτίζομαι. θα ήθελα να νοιώθω και να σκέφτομαι ετσι ,δεν τα καταφερνω πάντα.Οταν γινομαι πολύ απόλυτη είναι όταν δεν βλέπω τιποτε αλλο σαν αληθινό πέρα απο το δικο μου.Εκεί ερχεται η πραγματικοτητα και με διαψευδει και τότε ενώ καταλαβαίνω ποσο ανοητα σκεφτηκα νοιώθω παραλληλα μια μεγάλη χαρά γιατι συνειδητοποιω
οτι η πραγματικοτητα είναι πιο "πλούσια" και πολυδιαστατη από τα δικά μου όρια
ΚατεριναΚ

 
At 6/11/2006 04:25:00 μ.μ., Blogger lazopolis said...

Ζαλίζομαι και αμφιβάλλω, αλλά...

Αυτόν στις `Ακυβέρνητες Πολιτείες'.

 
At 6/11/2006 09:01:00 μ.μ., Blogger ΤΑΣΟΣ said...

Αντί να βλέπεις τον Κράουτς (ποιός είναι?) να μάθεις λίγη μπάλα κάθεσαι και ποστάρεις?

 
At 6/13/2006 05:45:00 π.μ., Blogger i-adespoti said...

.."την αλήθεια μου σε αμφιβολία".
"Το να αμφιβάλλω είναι σημαντικό τμήμα της δικής μου αλήθειας, αμφιβάλλοντας είμαι πιο αληθινός".
Σίγουρα ναί. Σπουδαίο πράγμα να μπορεί κανείς να αμφιβάλλει..και να μην διαφημίζει ευφήμερες σιγουριές (του). Να μπορεί. Γιατί πολύ και πολλούς οξυγονοκολλημένους βλέπω τελευταία.
Να μπορεί κανείς (να αμφιβάλλει) φτάνει.

 
At 6/13/2006 05:24:00 μ.μ., Blogger Σύλβια Ο. said...

Πρέπει να διαβάσω αυτά τα δύο βιβλία που λέτε. Αν πλουτίσω τη δική μου οπτική της πολυπλοκότητας των αντιθέσεων;
Θα δούμε. Η θεωρία του χάους πάντως λεει ότι η αύξηση της πολυπλοκότητας είναι μη αντιστρέψιμη. Αλλιώς σταματάει η κίνηση, εξέλιξη, ζωή.
Οπότε: θα την πλουτίσω, αν όχι με αυτά τα δύο βιβλία, με κάποια άλλα.
Ο εγκέφαλος απλά δεν μπορεί να βρίσκεται σε ακινησία.

 
At 6/13/2006 10:26:00 μ.μ., Blogger Σύλβια Ο. said...

Καμιά φορά αυτό που κάνουν οι άλλοι για σένα είναι τόσο διακριτικό... ώστε να πεις ευχαριστώ μπορεί να φανεί αδιάκριτο.

 
At 6/13/2006 10:27:00 μ.μ., Blogger Σύλβια Ο. said...

Ευχαριστώ.

 
At 6/14/2006 04:40:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Nα 'στε καλά :)

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home