Κυριακή, Ιουνίου 05, 2005

Μπλογκ Μασκέ

Υποτίθεται ότι γράφοντας σε ένα μπλογκ εκθέτεις ένα μέρος του εαυτού σου. Άλλοτε επιζητάς την έκθεση μα δεν τα καταφέρνεις (σκέψεις ή συναισθήματά σου δεν μεταδόθηκαν ή παρερμηνεύθηκαν) κι άλλοτε πάλι εκτίθεσαι άθελά σου (δυο σου βιαστικές ή θυμωμένες λέξεις αποκαλύπτουν μια αδυναμία σου). Μπορεί επίσης το μπλογκ σου να είναι όντως το ημερολόγιό σου με διαδικτυακή φορεσιά, ωστόσο εσύ να κρύβεις αυτά που σε καίνε και σε πονάνε, κι έτσι, ενώ μιλάς δημόσια για τα ιδιωτικά σου, να παραμένεις κρυμμένος. Μπορεί απ' την άλλη να αναφέρεσαι μόνο σε πράγματα έξω από σένα και τελικά να μιλάς μόνο για σένα.
Τι είναι αυτό που σε τσιγκλάει για να γράφεις, τι σε προσδιορίζει περισσότερο απ΄ όλα; Θες να μιλήσεις για πολιτική; Για σεξ; Για τέχνη; Για την δουλειά σου; Για τα κομπιούτερ; Για τον Θεό; Θέλεις να κολακέψεις το ψώνιο σου; Να έρθεις σε επαφή με άλλους ανθρώπους; Να γίνεις γνωστός; Να βρεις ένα υποκατάστατο της ανίας σου; Να πλακώσεις όσους διαφωνούν μαζί σου κάνοντας το μπλογκ σου γκλομπ; Whatever.
Πάντως για κάποιο λόγο γράφεις.
Κι εκτίθεσαι.
Πόσο να εκτεθούμε όμως, όταν μετεωριζόμαστε ηλεκτρονικώς με μάσκες-ψευδώνυμα;
Σαν απόκριες διαρκείας. Αντί για Ζορό ντύνομαι Old Boy.
Το σώμα μας απουσιάζει από την όλη διαδικασία.
Η γειτονιά είναι κοινή, θα την επισκεφθούμε όμως μόνο με τις αυστηρώς επιλεγμένες λέξεις - πρεσβευτές μας. Το επιχείρημά μου θα συναντήσει το επιχείρημά σου, η λεξούλα μου τη δική σου, ίσως κι η ευαισθησία μου τη δική σου, το βλέμμα μου όμως δεν θα συναντήσει το δικό σου, αλλά θα εξακολουθήσουν να κοιτούν οθόνες υπολογιστών.
Έτσι η έκθεση είναι εξ' ορισμού λειψή.
Κάποιος όμως τόλμησε, κάποιος γύμνωσε το κορμί του, το προσέφερε σε κοινή θέα και μας το έδωσε να το κοινωνήσουμε.
Ένα σώμα έχει μπει πια στην γειτονιά.
Δεν είμαστε πια λειψοί, δεν είμαστε φιλοσοφούντα ολογράμματα, ποιητικίζουσες ρέπλικες, πολιτικολογούντα ανδροειδή.
Σάρκα και δέρμα μας εξανθρώπισε.
Έχουμε πια που να ακουμπήσουμε.
Γιατί κάποιος γδύθηκε και μας έντυσε όλους με την γενναιότητα της σαρκός του.

8 Comments:

At 6/05/2005 04:25:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Σας ευχαριστώ πολύ για το γλυκύτατο κείμενο.

Γιάννα

 
At 6/05/2005 04:31:00 μ.μ., Blogger Ιφιμέδεια said...

Πολύ ωραίο κείμενο

 
At 6/06/2005 01:24:00 μ.μ., Blogger υπνοβάτης said...

Το γύμνωμα του σώματος ως το πέταμα της μάσκας... Κι αν το σώμα ήταν κι αυτό μια άλλη μάσκα; Το πρόσωπο απλώς προσωπείον; Η σημερινή πλαστική χειρουργική, τα ινστιτούτα καλλονής και οι προσθετικές επεμβάσεις έτσι το αντιμετωπίζουν, και τίποτε δεν μπορεί να τύχει τέτοιας αντιμετώπισης αν δεν φέρει μέσα του εν σπέρματι την δυνατότητά της. Μήπως το πρόσωπο ως προσωπείον κομίζει περισσότερη αλήθεια; Το αντίτυπον του πίνακα που συνοδεύει το κείμενό σου τι είναι; Μάσκα ή δέρμα; Ρωτάω, δεν μπορώ να πω με βεβαιότητα. Αυτά όχι προς υποβιβασμόν της χειρονομίας γυμνώματος και έκθεσης, αλλά για να ανυψώσω την χειρονομία του ψευδωνύμου και της μάσκας σε ένα επίπεδο όπως η γυμνή σάρκα και το δέρμα. Ίσως με τα κείμενά του εκτίθεται κάποιος πολύ περισσότερο απ' ότι με τη γυμνότητα του σώματος. Σίγουρα, η αίσθηση του μη περαιτέρω μπορεί να είναι κοινή και στα δύο, και στη μάσκα των λέξεων και ψευδωνύμων και στην χειρονομία της απογύμνωσης. Το μη περαιτέρω βέβαια μπορεί να μην έλθει ποτέ, ούτε στις λέξεις (φλυαρία;) ούτε στην απογύμνωση (στριπτήζ;), μέσω της ανούσιας επανάληψης. Τι θα ήταν η γυμνότητα δίχως τις λέξεις; Μόνο αυτοί που μιλάνε μπορούν να έχουν την αίσθησή της.

 
At 6/06/2005 07:01:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Αγαπητέ υπνοβάτη, θα συμφωνήσω με όσα λες, αλλά η έκθεση στην περίπτωση στην οποία αναφέρομαι (http://kourouna.blogspot.com/2005/06/blog-post.html#comments) δεν είναι επιφανειακή, αλλά βαθύτατα ανθρώπινη.

 
At 6/07/2005 02:55:00 π.μ., Blogger υπνοβάτης said...

Old Boy, στο δικό σου κείμενο αναφέρθηκα, και αναρωτήθηκα για μερικά πράγματα. Και η έκθεση όμως, στην οποία εσύ αναφέρεσαι, κι αυτή με λέξεις έγινε, και το ανθρώπινο στοιχείο της με λόγια μεταδόθηκε.

 
At 6/07/2005 04:13:00 μ.μ., Blogger Γεώργιος Χοιροβοσκός said...

(δυο σου βιαστικές ή θυμωμένες λέξεις αποκαλύπτουν μια αδυναμία σου).

Mας έλεγε κάποτε εκείνος και τον πιστέψαμε φυσικά....είναι στιγμές που θές να βγάλεις το πετραχήλι να το φορέσεις στον άνθρωπο που εξομολογείται και να ζητήσεις την ευχή του!!!

 
At 6/09/2005 01:27:00 π.μ., Blogger nikitas said...

i istoria me ta blogs nomizo einai sa to xioni
blepeis to xioni kai thes na paikseis
kai paizeis
athoa
einai toso krio omos pou an parameinei poli ora sta xeria sou se kaiei

grafeis oraia-tha se diabazo

 
At 3/17/2007 07:46:00 π.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

best regards, nice info film editing schools

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home