Σάββατο, Αυγούστου 16, 2014

Τρέχοντας στα σκαλοπάτια

Kι έρχεται Γερμανία - Βραζιλία επτά - ένα, σε ημιτελικό μουντιάλ μέσα στη Βραζιλία, και δεν γράφεις τίποτα, κι αυτοκτονεί κοτζάμ Ρόμπιν Ουίλιαμς και δεν γράφεις τίποτα, κι αν δεν γράψεις γι' αυτά για τί θα γράψεις δηλαδή, για άλλα που δεν ξέρεις, στον μισό πλανήτη σφάζονται κι ούτε γι' αυτά γράφεις τίποτα, κι όχι δεν φταίει ότι είναι καλοκαίρι, αλλά κάτι πρέπει να γραφτεί, έστω κάτι να επαναληφθεί, οι λέξεις πρέπει να συνεχίσουν να φτύνονται, ποτέ η σιωπή δεν είναι όντως μεταβατική, η μετάβαση της σιωπής είναι συνήθως μετάβαση προς τα κάτω, προς το τίποτα, προς το μηδέν, κάτι πρέπει πάντα να γράφεται ως αντίδραση στη δράση, ως ανταπόκριση στο ερέθισμα, ως συνομιλία με το συμβάν, ως δεν ξέρω τι, ξέρω πως δεν είναι καλύτερη η σιωπή κι ας παριστάνει την ωριμότητα, οπότε ας γράψω τουλάχιστον για εκείνη τη φράση που λέει στον Ουίλιαμς ο Ντε Νίρο στο "Αwakenings", όταν έχει ξυπνήσει από κώμα δεκαετιών και τώρα ζητά απ' αυτόν, τον γιατρό και ξυπνητή του, να βγαίνει έξω μόνος του, κι εκείνος τον ρωτάει τι θα έκανες αν έβγαινες έξω μόνος σου, κι αυτός του δίνει έναν ορισμό της ελευθερίας απροσδόκητο, ότι στη βόλτα του θα αποφάσιζε αν θα έστριβε από την μία ή την άλλη πλευρά, ή αν θα συνέχιζε να πηγαίνει ευθεία, αυτό είναι η ελευθερία τελικά και τίποτα περισσότερο, μια ψευδαίσθηση θεωρητικής δυνατότητας να πας μπροστά, δεξιά, αριστερά ή πίσω, για τα υπόλοιπα είμαστε πολύ περισσότερο προγραμματισμένοι απ΄ό,τι νομίζουμε, και εδώ φτάσαμε στο σημείο της επανάληψης που λέγαμε νωρίτερα, το εξαιρετικό ντοκιμαντέρ "Μan on Wire" μιλά για το εγχείρημα του Γάλλου σχοινοβάτη, Φιλίπ Πετί, που τον Αύγουστο του 1974 περιφερόταν επί 45 λεπτά στον ουρανό ανάμεσα στους Δίδυμους Πύργους, πάνω σε ένα 43 μέτρων συρματόσχοινο που είχε δέσει ανάμεσα στις οροφές του και ένας συνεργός του την ώρα που έχουν μπει σε έναν Πύργο και κρύβονται, φοβάται, και στην αφήγησή του στο ντοκιμαντέρ ο συνεργός μιλάει απενοχοποιημένα για την ανακούφιση που ένιωθε φεύγοντας, για την έξαψη που ένιωθε κατεβαίνοντας τρέχοντας τα σκαλιά προς την έξοδο, έτσι ίσως ακόμα και ο Πετί πραγματοποιώντας το όνειρό του 417 μέτρα πάνω από το έδαφος να μην νιώθει μεγαλύτερη έξαψη από τον συνεργό του, την ώρα που εκείνος αποδρά μακριά από κάθε φόβο και κάθε κίνδυνο, δεν είναι δηλαδή καθόλου σίγουρο ότι το συναίσθημα επάνω στο σχοινί είναι πιο έντονο από την ηδονή της ασφάλειας, άλλοι ποθούν σχοινιά στον ουρανό, άλλοι το έδαφος κάτω από τα πόδια τους να είναι σταθερό, κι αυτό το φιξάκι που σου δίνει το συναίσθημα της διαρκούς επιστροφής σε οτιδήποτε μπορεί να ονομαστεί ασφάλεια ή κανονικότητα, είναι ένα φιξάκι υποτιμημένο, ένα φιξάκι που δεν έχει αναλυθεί επαρκώς, η αδρεναλίνη δεν εκκρίνεται μόνο στο επικίνδυνο και το παραβατικό, η ακόμα μεγαλύτερη αδρεναλίνη εκκρίνεται όταν τρέχεις μακριά του, όταν επιστρέφεις με τα χίλια στην ασφαλή αγκαλιά του Κανόνα.  

13 Comments:

At 8/17/2014 03:25:00 π.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Αυτό είναι πουλέμε το διάβασα απνευστί... όλο το κείμενο μια πρόταση.

Ανώνυμος (η ακόμη μεγαλύτερη αδρεναλίνη εκκρίνεται όταν επιστρέφεις με τα χίλια στο παλιό ψευδώνυμο) :)

 
At 8/17/2014 08:16:00 μ.μ., Blogger Elias said...

Τον θυμάσαι τον Lefty που είχε παλιά το A Contrario;

 
At 8/17/2014 08:22:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Ναι, φυσικά, για πες.

 
At 8/18/2014 03:02:00 π.μ., Blogger Elias said...

Ο συνειρμός μου ήταν κάπως έτσι:

(1) Δεν μπορεί η ηδονή της ασφάλειας να είναι εξίσου έντονη με το συναίσθημα πάνω στο σχοινί!
(2) Ο Old κάνει από παλιά τέτοιες αντιδιαστολές Περιπέτεια – Καθημερινότητα, Ακραίο – Τυπικό, Ζην Επικινδύνως – Ζην Ασφαλώς
(3) Από τότε ακόμα που υπήρχε το Μόνιτορ, το Α Κοντράριο
(4) Τι να κάνει, αλήθεια, ο lefty!... Θα ‘θελα να μάθαινα ότι είναι κάπου και είναι καλά

Σε συμπαθούσε ο lefty. Τον λέγαν Νίκο και πρέπει να είχε κάποια σχέση με Ιταλία. Τώρα σκέφτηκα ότι είχε το νικ του με μικρό ελ, “lefty” κι όχι “Lefty”, που έγραψα στο παραπάνω σχόλιο. Σαν να μην πέρασε μια μέρα.

 
At 8/18/2014 03:32:00 π.μ., Blogger Old Boy said...

Τέτοιους συνειρμούς μόνο εσύ :)
Ναι, κι εγώ τον συμπαθούσα πολύ.
Αν και μου μοιάζει πια σαν να πέρασε και μία και δύο ημέρες από τότε.

 
At 8/18/2014 04:02:00 π.μ., Blogger Elias said...

Νομίζω ότι σκέφτηκα το Α Κοντράριο από τις αντιδιαστολές που συχνά κάνεις (αυτό δε σημαίνει στα λατινικά; "σε αντίθεση με";)

 
At 8/18/2014 04:08:00 π.μ., Blogger Elias said...

Έχω και μια τρελή σκέψη ότι θα εμφανιστεί τώρα ο lefty. Θα τύχει να σκεφτεί "τι να κάνει αλήθεια ο Old Boy", θα δει την κουβέντα και θα πει "εδώ είμαι!"

 
At 8/18/2014 02:48:00 μ.μ., Blogger Thomas Xomeritis said...

40 χρόνια.

Διάβασε αυτό το βιβλίο:

http://colummccann.com/books/let-the-great-world-spin/

 
At 8/20/2014 08:47:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Πολύ παρλαπίπας είσαι. Μεθαδόνη και ούτε κουβέντα.

 
At 3/17/2015 10:58:00 μ.μ., Blogger Elias said...

Δε στο 'λεγα ότι ο lefty θα δει την κουβέντα; Το A Kontrario εδώ

 
At 3/20/2015 04:50:00 π.μ., Anonymous lefty said...

Με τον Old Boy είχαμε ανοίξει τα blog μας με λίγες μέρες διαφορά, Μάρτιος 2015. Πέρασαν ακριβώς 10 χρόνια.

Χαίρομαι που είστε καλά και που συνεχίζετε να γράφετε!

 
At 3/20/2015 05:29:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Σαν να ΄ταν χθες, που λένε κι οι παλαίμαχοι ποδοσφαιριστές. Πολύ χάρηκα που διάβασα το μήνυμά σου.

 
At 3/21/2015 08:22:00 π.μ., Anonymous lefty said...

Συνέβησαν διάφορα θλιβερά και ζοφερά από τότε.. Αυτοκτονίες, καταποντισμοί, τραμπουκισμοί, οικονομικές καταστροφές, ο Μπέλα Ταρ σταμάτησε να κινηματογραφεί και η ΑΕΚ έπεσε στη Β' Εθνική - με το τελευταίο γκολ να πανηγυρίζεται με ναζιστικό χαιρετισμό.

Χάρηκα κι εγώ πολύ για την επικοινωνία και που με θυμάστε ακόμα. ''Παραδόξως, όλα θα πάνε καλά'', μου έγραψε ο Elias. Το ελπίζω φίλε. Σας χαιρετώ θερμά.

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home