Πέμπτη, Μαΐου 19, 2005

Πώς βράχνιασε ο Ταμπάκης

Η εξίσωση είναι σε όλους γνωστή: Ο χρόνος της τηλεοπτικής έκθεσης του προϊόντος «Παπαρίζου-Eurovision» είναι αντιστρόφως ανάλογος του χρόνου τηλεοπτικής έκθεσης του προϊόντος «Ευρωσύνταγμα». Το κενό που άφησε η πολιτική διαμάχη καλύπτει η Έλενα σήμερα, ο Περικλής εχθές, η Άσπα προχθές. Το χειρότερο είναι ότι δεν πρόκειται για την εκτέλεση σατανικού σχεδίου των ελίτ προκειμένου να αγελαδοποιηθεί ο κόσμος. Η αγελαδοποίηση δεν είναι πολιτικά υποκινούμενη, η αγελαδοποίηση συντελείται οιονεί αυτόματα. Πίσω από την τρισχιλιοστή επανάληψη του “My Number One” δεν θα βρείτε το μοχθηρό χαμόγελο του Μπόμπολα αλλά την γαμημένη δυναμική των πραγμάτων, μια δύναμη αδράνειας που μας σπρώχνει με τα χίλια προς το τηλεοπτικό σκουπίδι χωρίς να μπορούμε να φρενάρουμε. Δεν είναι το πόδι μας που αδυνατεί να πατήσει το φρένο. Είναι ο εγκέφαλος μας που -πολτοποιημένος ων- έχει πιστέψει ότι αδυνατεί να δώσει την οδηγία στο πόδι, έχει πιστέψει ότι δεν επιθυμεί να την δώσει. Από το 1989 τα ζάρια έχουν ριχτεί, η μάχη έχει κριθεί, η ιστορία έχει τελειώσει. Το αντίπαλο πολιτικό δέος δεν έπεσε μόνο του, αλλά συμπαρέσυρε μαζί του την πολιτική. Ο καπιταλισμός νίκησε, η δημοκρατία θριάμβευσε, η ευμάρεια κυριάρχησε, κάπως έπρεπε να περάσει κι ο ελεύθερος χρόνος πια. Είναι το 1989 που ξεκινά κι η ιδιωτική τηλεόραση στην Ελλάδα. Μπαίνοντας στην δεύτερη δεκαπενταετία της η ελληνική tv έχει σαν σήμα κατατεθέν της την αποβλάκωση σε όλες τις δυνατές εκδοχές της. Στο πλαίσιο αυτό το trash της Αννίτας Πάνια είναι μακράν πιο συμπαθητικό από τα υπόλοιπα. Αφενός πρωτοπόρησε όταν οι υπόλοιποι ακόμη μεγαλοπιάνονταν, καθωσπρέπειζαν ή ακκίζονταν με κορομήλεια σόου, αφετέρου δεν αρνήθηκε ποτέ τον εαυτό του, δεν απέκρυψε ποτέ και δεν διεκδίκησε για τον εαυτό του τίποτα άλλο από το status του σκουπιδιού και κυρίως, μολονότι είχε ως πρώτη ύλη τα πάσης φύσεως ψώνια, μολονότι τράφηκε και κονόμησε απ΄ αυτά, ποτέ δεν τα αντιμετώπισε αφ’ υψηλού, ποτέ δεν τα διακωμώδησε χυδαία, αντίθετα, μάλλον διέξοδο εκτόνωσης τους πρόσφερε. Το πρόβλημα δεν είναι το trash, το πρόβλημα ποτέ δεν ήταν το trash, το πρόβλημα γεννήθηκε από τη στιγμή που βάφτισαν το trash «ειδήσεις», το πρόβλημα γεννήθηκε από τη στιγμή που πειστήκαμε ότι όλα είναι ένα πράγμα, ότι τίποτα μα τίποτα δεν έχει πια σημασία, ότι η υποκρισία και το ελληναρίκι της μετατεθειμένης πρωτομαγιάς είναι σημαντικό και το ευρωσύνταγμα ασήμαντο, πως όλα κυλούσαν, κυλούν και θα κυλούν αυτόματα, απρόσκοπτα, αμετάβλητα, πως τίποτα πολιτικά σημαντικό δεν μπορεί πια να συμβεί, γι’ αυτό και οι αποφάσεις θα λαμβάνονται πια άνωθεν κι εμείς θα τις δεχόμαστε και θα τις υπακούμε κοπαδηδόν ενόσω η Έλενα μπαίνει στην τελική ευθεία και ο Ρέμος στον στρατό. Κάπως έτσι, έφτασε κι ο Ταμπάκης να γίνει εθνικός σταρ και η φωνή του, φωνή του πρώτου μεταολυμπιακού έτους.
Λοιπόν, ας μην ανησυχούμε, δεν συνέβη το αδιανόητο, ο τρελλός του χωριού δεν κορόιδευε τόσον καιρό ψιλό γαζί όλους εμάς τους γνωστικούς. Όχι, ο Ταμπάκης δεν μας δούλευε.
Το βράχνιασμα της φωνής του Γιώργου Ταμπάκη αποδεικνύει με τον πλέον πανηγυρικό τρόπο ότι στην τηλεοπτική Ελλάδα του 2005 τίποτα δεν μπορεί να μείνει αληθινό, τίποτα δεν μπορεί να μείνει αυθεντικό. Όλα όσα φωτίσουν οι τηλεοπτικές κάμερες αλλοιώνονται, μεταλλάσσονται, ψευτεύουν, όλα, τα πάντα, ακόμη και οι φωνές των τρελλών. Η ως πρότινος φωνή ευνούχου εμπλουτίστηκε με τηλεοπτικά παπάρια κι έγινε μπάσα.
Από παιδί κι από τρελλό μαθαίνεις την αλήθεια, όχι όμως αν βγουν στην τηλεόραση, γιατί τότε γίνονται σαν το κοριτσάκι που έπαιζε με την Δανδουλάκη και σαν τον Ταμπάκη. Η τηλεόραση είναι δύναμη μεγαλύτερη της παιδικότητας, δύναμη μεγαλύτερη της τρέλλας, η τηλεόραση θα πάρει την παιδική αφέλεια και θα την μεταλλάξει σε μικρομέγαλο σταρλετισμό, θα βγάλει τον τρελλό από τον σαλεμένο κόσμο του και θα τον μπάσει στον δικό της, θα σκληρύνει τη φωνή και το βλέμμα του Γιώργου Ταμπάκη.
Όσοι έχουν μάτια βλέπουν κι όσοι έχουν αυτιά ακούν. Η ελληνική τηλεόραση, ούσα από καιρό επικρατούσα θρησκεία των νεοελλήνων, μπορεί να υπερηφανεύεται για το πρώτο ατόφιο θαύμα της. Η φωνή του Γιώργου αυτονομήθηκε, βγήκε έξω απ’ τον λάρυγγα του, βρήκε ατζέντη και διαπραγματεύεται το πρώτο της εξώφυλλο στο “NITRO”. Μετά θα φωτογραφηθεί ημίγυμνη στο «PLAYBOY» και θα φιλοξενηθεί στον Θέμο.
Σύντομα το δρόμο της φωνής του Γιώργου θα ακολουθήσουν και άλλες τηλεοπτικές οντότητες που δεν θα κάτσουν να τις εκμεταλλεύονται τα σώματα που τις φιλοξενούσαν. Επόμενο θαύμα η ανεξαρτητοποίηση του ναζιού της Καλομοίρας.
Η φουκαριάρα η Καλομοίρα, μπρουτάλ πλέον σαν φορτηγατζού, θα προσπαθεί σαν τον Ταμπάκη να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα.
There’s something happening here. What it is ain’t exactly clear.

9 Comments:

At 5/19/2005 04:52:00 μ.μ., Anonymous Garine said...

Είναι συμπτωματική η σημερινή ενασχόληση μου με τα μέσα, από διαφορετική σκοπιά ωστόσο. Ο Μπόμπολας δε χαμογελάει αλλά χαίρεται. Σημερινό μεσημεριανό δελτίο ειδήσεων Αντέννα. Ειδήσεις, μεταξύ άλλων: οδηγός σχολικού λεωφορείου στην Κέρκυρα εξάρθρωσε ωμοπλάτη ανήσυχου μεταφερόμενου μαθητή, οδηγός μπετονιέρας στην Κεφαλονιά πέθανε από ηλεκτροπληξία, σύγκρουση συρμών στις Σέρρες και άλλα αστεία. Εικοσιτρία λεπτά μετά την έναρξη του δελτίου, συνέντευξη με τον Αμερικανό Πρέσβυ για την επικείμενη επίσκεψη του Πρωθυπουργού στην Ουάσιγκτων. Πως τεκμηριώνεις όλντ μπόι την μη υπαιτιότητα των Κυριακού, Βαρδινογιάννη και Μπόμπολα στην ηλιθιοποίηση της ελληνικής νεολαίας; Έχεις παρατηρήσει, όλντ μπόι, δελτία ειδήσεων στη Γερμανία, στην παράσπονδη Αλβιόνα, στη Φραγκία; Ενημερώνουν, προβληματίζουν, ωθούν στην περίσκεψη. Πλασάρουν και σκουπιδιαριό αλλά μπορείς να διαλέξεις.
Εδώ η μόνη επιλογή είναι να κλείσεις την τηλεόραση.

 
At 5/19/2005 05:55:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Garine, όπου ο Μπόμπολας και ο Βαρδινογιάννης έχουν άμεσα δικά τους συμφέροντα (βασικός μέτοχος, Παναθηναϊκός κλπ)τα δελτία ειδήσεών τους ελάχιστα θα απέχουν από την προπαγάνδα και οι μεγαλοδημοσιογράφοι με χαρά θα γίνουν θεραπαινίδες τους. Άλλο πράγμα λοιπόν αυτός ο άμεσος δόλος των καναλαρχών και άλλο η γενική εικόνα των ειδήσεων και της ελληνικής τηλεόρασης γενικότερα. Εκεί, κατά τη γνώμη μου, δεν υπάρχει πρόθεση να αποβλακώσουμε με σκοπό να κάνουμε το λαό να μην ασχολείται με τα πραγματικά προβλήματα κλπ, αλλά σύρονται όλοι προς την αποβλάκωση επειδή η αποβλάκωση πουλάει, επειδή αποβλακώνουν οι άλλοι και πάμε και τους μιμούμαστε. Υπαιτιότητα λοιπόν υπάρχει και εδώ, αλλά υπαιτιότητα με την έννοια της μη αντίστασης στο ρεύμα, της παραίτησης από την προσπάθεια να αλλάξει το ρεύμα. Τελικά και πάλι όλα για τις τσέπες τους γίνονται, για την αύξηση της τηλεθέασης και των διαφημστικών εσοδων, αλλά αυτή είναι μια απόφαση με κριτήρια προεχόντως οικονομικά, όχι πολιτικά. Φυσικά η οικονομία είναι πολιτική κ.ο.κ. αλλά νομίζω έγινε αντιληπτό αυτό που θέλω να πω.

 
At 5/19/2005 06:32:00 μ.μ., Blogger libertarian said...

Αν ο κόσμος θέλει "trash", "trash", θα του πουλήσουν. Blame the consumers, οι ιδιοκτήτες απλά χρήματα θέλουν να βγάλουν.

 
At 5/19/2005 06:42:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Aπό την άλλη βέβαια, libertarian, το τι "θέλει" ο κόσμος δεν είναι μονοσήμαντο, αλλά εξαρτάταται πάντα από τις εναλλακτικές που έχει και από τον τρόπο που του υποδεικνύεται με τα χρόνια τί συνιστά τηλεοπτική διασκέδαση ή τηλεοπτική ενημέρωση. Ο κύκλος είναι σε κάθε περίπτωση φαύλος.

 
At 5/19/2005 06:50:00 μ.μ., Blogger libertarian said...

Υπάρχουν πάνω από 10 πανελλαδικά κανάλια και δεκάδες τοπικά. Ο λόγος που πάνω κάτω προσφέρουν το ίδιο θέαμα είναι διότι αυτό πουλάει, αυτό ζητούν οι τηλεθεατές, και όχι όπως είπες και εσύ λόγο της ύπαρξης μιας σκοτεινής συνωμοσίας. Και εσύ αν ήσουν ιδιοκτήτης για να έχεις έσοδα από τις διαφημήσεις θα πρόσφερες αυτό που θα σου έφερνε την μεγαλύτερη τηλεθέαση.

 
At 5/20/2005 09:18:00 π.μ., Blogger Γεώργιος Χοιροβοσκός said...

Oπως καταλαβαίνεις σε λίγο καιρό θα πρέπει να πιείς και εσύ το τρελλό νερό...για να συνενοούμεθα σαν τον βασιλιά του Χαλιλ Γκιμπράν...πώς γίνεται σε κανέναν να μην αρέσει η επιλογή Παπαρίζου είς βάρος του Ευρωσυντάγματος και εσύ να βλέπεις Παπαρίζου...έχει άμεση σχέση με το προηγούμενο σου post τις Απεξαρτήσεις...και τον πόλεμο κατα των Παθών!

Μην μου γράψεις πώς κατάλαβες τι εννοώ θα σπάσω το πληκτρολόγιο.

Φιλιά στην Old Girl.

 
At 5/20/2005 12:55:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Γεώργιε, κατάλαβα τι εννοείς.
Libertarian, εγώ προσπάθησα να δώσω μια ερμηνεία ενός φαινομένου, εσύ όμως νομίζω ότι προχωράς στη νομιμοποίησή του. Άλλο δηλαδή το να λέμε ότι προβάλλουν σκουπίδια επειδή κερδίζουν απ' αυτά και όχι επειδή έχουν συνωμοτήσει για να μας αποχαυνώσουν κι άλλο να λέμε ότι αφού τα σκουπίδια τους προσφέρουν κέρδη καλά κάνουν και τα προβάλουν. Πες μου αν θες, για σένα ποιό είναι το όριο πέρα από το οποίο παύει να είναι θεμιτή η επιδίωξη του κέρδους;

 
At 5/20/2005 06:46:00 μ.μ., Blogger Zpi said...

Μια που ανέφερες ως παραδείγματα τον Ταμπάκη και το κοριτσάκι από το 'Λένι' πιστεύω πως στο club πρέπει να προσθέσουμε και το άλλο κοριτσάκι που παίζει σαντούρι. Την πρώτη φορά που την είδαμε στην τηλεόραση είπαμε όλοι "αχ τι γλυκό το άτιμο και τι ταλαντούχο... Α βρε μπαγάσα Νταλάρα που το ξετρύπωσες πάλι". Από τότε έχω βαρεθεί να τη βλέπω να παρουσιάζεται σε μουσικές εκπομπές και να μιλάει με στόμφο λες και είναι καμιά 40ρα 'έντεχνη' superstar.
Για τη Δουμένη (έτσι δε λέγεται το κοριτσάκι της Δανδουλάκη;) δεν ξέρω αλλά εμπιστεύομαι την κρίση σου

 
At 5/21/2005 07:47:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

To κοριτσάκι με το σαντούρι το λένε Αρετή. Πόσο να αντέξει η αρετή στην τηλεόραση;

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home